Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Bronisław Komorowski
ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich
Partia polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Ludwik Dorn
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
Wicemarszałkowie Stefan Niesiołowski
Krzysztof Putra
Ewa Kierzkowska
Jerzy Szmajdziński
Minister obrony narodowej
Okres urzędowania od 16 czerwca 2000
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Poprzednik Janusz Onyszkiewicz
Następca Jerzy Szmajdziński
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Bronisław Komorowski
Korczak
Korczak
Rodzina Komorowscy
Rodzice Zygmunt Komorowski
Jadwiga Szalkowska
Małżeństwo Anna Dembowska
Dzieci Zofia Komorowska
Tadeusz Komorowski
Maria Komorowska
Piotr Komorowski
Elżbieta Komorowska
Bronisław Komorowski prowadzi obrady Sejmu jako wicemarszałek, wrzesień 2007
Bronisław Komorowski (z lewej) podczas obchodów Święta Niepodległości, 2007
Bronisław Komorowski (z lewej), Lech Kaczyński i Nicolas Sarkozy, 2008

Bronisław Maria Karol Komorowski hrabia herbu Korczak (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski historyk, polityk, poseł na Sejm RP I, II, III, IV, V i VI kadencji, były minister obrony narodowej, wicemarszałek Sejmu V kadencji, od 2007 Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji.

Spis treści

[edytuj] Młodość

Urodził się w Obornikach Śląskich w rodzinie hrabiów Komorowskich herbu Korczak o silnych tradycjach niepodległościowych i ziemiańskich. Jest synem Zygmunta Leona hrabiego Komorowskiego, który był profesorem afrykanistyki, i Jadwigi z Szalkowskich[1]. Jego rodzina pochodzi z terenów obecnej Litwy, a ród Komorowskich przez 200 lat władał Żywiecczyzną. W latach 1957–1959 mieszkał w Józefowie k. Otwocka, a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Jest absolwentem XXIV LO im. Cypriana Kamila Norwida.

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w 208 WDHiZ im. Batalionu "Parasol" w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę.

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1977–1980 był stażystą w redakcji "Słowa Powszechnego".

[edytuj] Działalność opozycyjna

W PRL działał w opozycji demokratycznej jako podziemny wydawca, współpracował między innymi z Antonim Macierewiczem przy wydawaniu miesięcznika "Głos". W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca pozbawienia wolności za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji (rozprawie przewodniczył sędzia Andrzej Kryże). W latach 1980–1981 pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność". 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Internowany w czasie stanu wojennego. W okresie 1981–1989 był nauczycielem w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie.

[edytuj] III RP

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

W pierwszej połowie lat 90. związany był z Unią Demokratyczną i Unią Wolności. Od 1993 do 1995 pełnił w tych ugrupowaniach funkcję sekretarza generalnego. Jako kandydat Unii Demokratycznej uzyskał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowe, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 jest członkiem zarządu krajowego PO. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. Wcześniej został rekomendowany przez kierownictwo swojej partii na kandydata na marszałka. Jego kandydaturę odrzuciło Prawo i Sprawiedliwość, które wybrało Marka Jurka.

Po rezygnacji Marka Jurka z funkcji marszałka Sejmu 25 kwietnia 2007 Platforma Obywatelska ponownie zgłosiła go na to stanowisko, jednak 27 kwietnia tego samego roku Sejm powołał Ludwika Dorna.

W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów.

[edytuj] Marszałek Sejmu

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra, który osiągnął wynik 160 głosów[2]. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o jego odwołanie z tej funkcji[3].

[edytuj] Złożone wizyty zagraniczne

Lp. Data wizyty Państwo Program/Tematy rozmów
1
 13–14 stycznia 2008 Litwa Litwa Udział w obchodach Dnia Obrońców Wolności". Spotkanie z marszałkiem Sejmasu litewskiego Viktorasem Muntianasem i premierem Gedyminasem Kirkalasem. Tematem rozmów była sytuacja Polaków mieszkających na Litwie, współpraca w dziedzinie energetyki i infrastruktury.
2
 5–7 marca 2008 Ukraina Ukraina Spotkanie z marszałkiem Rady Najwyższej Arsenijem Jaceniukiem, premier Julią Tymoszenko i innymi politykami.
3
 21 kwietnia 2008 Niemcy Niemcy Spotkanie z przewodniczącym Bundestagu Norbertem Lammertem i wicekanclerzem, ministrem SZ Frankiem Steinmeierem. Tematem rozmów było zacieśnienie relacji między Sejmem a Bundestagiem i sprawy europejskie.
4
 19–21 czerwca 2008 Portugalia Portugalia Konferencja Przewodniczących Parlamentów Państw Unii Europejskiej w Lizbonie
5
 23 września 2008 Belgia Belgia Spotkanie z Przewodniczącym Parlamentu Europejskiego Hansem-Gertem Pötteringiem. Udział w otwarciu wystawy "Bronisław Geremek. Polityk wolności i solidarności".
6
 2 listopada 2008 Ukraina Ukraina Udział w uroczystościach z okazji 68 rocznicy zbrodni popełnionej na oficerach Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w Charkowie.
7
 1–2 grudnia 2008 Słowacja Słowacja Spotkania z: przewodniczącym Rady Narodowej Słowacji Pavolem Pašką, premierem Robertem Fico, prezydentem Ivanem Gasparoviciem i byłym premierem Mikulášem Dzurindą dotyczące współpracy dwustronnej i wprowadzenia waluty euro w Polsce.
8 8–9 grudnia 2008 Belgia Belgia Spotkania z: przewodniczącym Izby Reprezentantów Belgii Hermanem van Rompuy, przewodniczącym Parlamentu Europejskiego Hansem G. Pötteringem i przewodniczącym Senatu Belgii. Rozmowy dotyczyły Partnerstwa Wschodniego, współpracy bilateralnej oraz współpracy Beneluxu z V4.
9 27–29 stycznia 2009 Cypr Cypr Spotkania z: prezydentem Demetrisem Christofiasem, przewodniczącym Izby Reprezentantów Mariosem Garoyianem, Ministrem Spraw Zagranicznych Markosem Kyprianou, Ministrem Finansów Charilaosem Stavrakisem, Przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów Averofem Neofitou, oraz burmistrzem Nikozji Eleni Mavrou. Tematem rozmów były: stosunki bilateralne, bezpieczeństwo energetyczne Europy oraz Traktat lizboński.
10
 28–29 lutego 2009 Francja Francja Konferencja Przewodniczących Parlamentów Państw Unii Europejskiej w Paryżu.
11
 28–29 lutego 2009 Chorwacja Albania Albania Spotkania z przewodniczącymi parlamentów obu krajów, premierami i prezydentami.
12 10 kwietnia 2009 Rosja Rosja Udział w uroczystościach upamiętniających ofiary zbrodni katyńskiej w pierwszą rocznicę uchwalenia przez Sejm RP Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.
13
 15 kwietnia 2009 Belgia Belgia Wizyta w Parlamencie Europejskim, otwarcie wystawy "Federalizm w dziejach Polski".
14 8 maja 2009 Niemcy Niemcy Spotkanie z przewodniczącym Bundestagu Norbertem Lammertem i przewodniczącym Parlamentu Europejskiego.
13
 15 kwietnia 2009 Rumunia Rumunia Wizyta a zaproszenie przewodniczącej parlamentu Roberty Almy Anastase. Spotkanie z Patriarchą Danielem i Prezydentem Rumunii Traianem Băsescu.

Źródło:[4]

[edytuj] Goście zagraniczni

[edytuj] Udział w wydarzeniach krajowych

[edytuj] Poglądy

Głosi poglądy liberalno-konserwatywne. W Sejmie V kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości. W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia "Srebrne Usta" za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na F16[5].

Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego. Jest autorem wielu artykułów. W 2005 wydawnictwo "Rytm" wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

14 stycznia 2008 Uniwersytet Mykolasa Romerisa w Wilnie przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

[edytuj] Życie prywatne

Od 1977 żonaty z Anną Dembowską. Ma pięcioro dzieci: Zofię Aleksandrę, Tadeusza Jana, Marię Annę, Piotra Zygmunta i Elżbietę Jadwigę.

Przypisy

  1. ↑ Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl
  2. ↑ Stenogram z pierwszego posiedzenia Sejmu RP VI Kadencji, str. 17
  3. ↑ Ruszył Sejm. PiS żąda głów marszałków, dziennik.pl z 2 września 2008
  4. ↑ Informacje prasowe na stronie Biura Prasowego Sejmu
  5. ↑ Archiwum plebiscytu Srebrne Usta

[edytuj] Źródła

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Marszałkowie Sejmu III Rzeczypospolitej
Godło III RP
p • d • e
Rząd Jerzego Buzka
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Artur Balazs (SKL) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Jarosław Bauc (AWS) • Marek Biernacki (AWS)• Franciszka Cegielska (AWS)• Andrzej Chronowski (AWS) • Stanisław Iwanicki (AWS) • Lech Kaczyński (bezp.) • Aldona Kamela-Sowińska (AWS) • Bronisław Komorowski (SKL) • Grzegorz Opala (AWS) • Maciej Srebro (AWS) • Tadeusz Syryjczyk (UW) • Tomasz Szyszko (AWS) • Kazimierz Michał Ujazdowski (AWS) • Halina Wasilewska-Trenkner (bezp.) • Edmund Wittbrodt (AWS)• Andrzej Zakrzewski (AWS) • Andrzej Zieliński (AWS)
p • d • e
Wicemarszałkowie Sejmu Polskiego V kadencji
Wicemarszałkowie kończący kadencję Sejm
Byli wicemarszałkowie
p • d • e
Ministrowie obrony narodowej III Rzeczypospolitej
Logo MON