| Emil Boc | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 września 1966 Răchiţele |
 Premier Rumunii |
|
| Okres urzędowania | od 22 grudnia 2008 |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczno-Liberalna (PD-L) |
| Poprzednik | Călin Popescu-Tăriceanu |
| Burmistrz Kluż-Napoki |
|
| Okres urzędowania | od 2004 do 2008 |
| Poprzednik | Gheorghe Funar |
| Następca | Sorin Apostu |
| Przewodniczący PD/PD-L | |
| Okres urzędowania | od 25 czerwca 2005 |
| Poprzednik | Traian Băsescu |
Emil Boc (ur. 6 września 1966 w Răchiţele, okręg Kluż) – rumuński polityk, premier Rumunii od 22 grudnia 2008. Burmistrz miasta Kluż-Napoka w latach 2004-2008, przewodniczący Partii Demokratycznej od 2005.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Emil Boc w 1991 został absolwentem Wydziału Filozofii i Historii, a w 1995 Wydziału Prawa Uniwersytetu Babes-Bolya w Klużu-Napoce. W 2000 uzyskał na tej uczelni doktorat z nauk politycznych i filozofii politycznej[1].
W latach 1991-1993 pracował jako nauczyciel w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Klużu-Napoce. W latach 1993-1994 był asystentem na Wydziale Historii Współczesnej i Nauk Politycznych, a w latach 1994-1997 na Wydziale Nauk Politycznych i Administracyjnych Uniwersytetu w Klużu-Napoce[1].
W latach 2000-2004 wchodził w skład Izby Deputowanych z ramienia Partii Demokratycznej. Od 2003 do 2004 był przewodniczącym klubu parlamentarnego PD[1]. W 2004 objął stanowisko burmistrza Kluż-Napoki, po sukcesie wyborczym nad prawicowym nacjonalistą Gheorghem Funarem z Partii Wielkiej Rumunii, rządzącym miastem przez 12 lat. W drugiej turze głosowania pokonał również kandydata Partii Socjaldemokratycznej, Iona Rusa. W mieście, w którym 20% mieszkańców stanowili Węgrzy często dochodziło do napięć na tle etnicznym. Za rządów Boca napięcia zmalały. W przeciwieństwie do swego poprzednika, Boc nie eksponował na ulicach rumuńskich flag państwowych oraz nie nakazywał malowania ławek parkowych w barwy narodowe. W wyborach lokalnych w czerwcu 2008 uzyskał reelekcję już pierwszej turze, zdobywając 76,2% głosów poparcia[2]. Ze stanowiska zrezygnował przed objęciem urzędu premiera[1].
Po objęciu fotelu prezydenckiego przez Traiana Băsescu, w grudniu 2004 Boc został przewodniczącym Partii Demokratycznej. W grudniu 2007, po połączeniu się Partii Demokratycznej z Partią Liberalno-Demokratyczną Theodora Stolojana, Boc został przewodniczącym powstałej Partii Demokratyczno-Liberalnej (PD-L)[1].
[edytuj] Premier
W wyborach parlamentarnych 30 listopada 2008 Partia Demokratyczna-Liberalna uzyskała 115 mandatów w 334-osobowym parlamencie, o jeden więcej niż Partia Socjaldemokratyczna, pomimo iż zdobyła o 50 tysięcy mniej głosów niż socjaldemokraci[3][4]. 10 grudnia 2008 prezydent Traian Băsescu powierzył Theodorowi Stolojanowi misję sformowania nowego gabinetu[5][6]. 14 grudnia 2008 PD-L oraz Partia Socjaldemokratyczna podpisały protokół, przewidujący utworzenie wspólnego rządu[7].
15 grudnia 2008 Theodor Stolojan zrezygnował z funkcji premiera-elekta, wyrażając swoje przekonanie o konieczności przekazania sterów władzy młodszemu pokoleniu[8]. Tego samego dnia prezydent Băsescu powierzył misję sformowania gabinetu Emilowi Bocowi[9].
18 grudnia 2008 Boc przedstawił skład swojego 20-osobowego gabinetu, który utworzyło 10 członków PD-L oraz 10 ministrów z PSD[10][11]. 22 grudnia 2008 parlament, głosami 324 za i 115 przeciw, udzielił poparcia nowemu rządowi[12].
Pod koniec września 2009 w "wielkiej koalicji" doszło do kryzysu, zakończonego opuszczeniem gabinetu przez PSD. 28 września 2009 premier Boc ogłosił plan zdymisjonowania wywodzącego się z PSD ministra spraw wewnętrznych Dana Nicy i wezwał PSD do mianowania jego następcy w ciągu 24 godzin. Zarzucił Nice nieradzenie sobie z zapewnieniem bezpieczeństwa w kraju oraz oskarżanie rządu o dokonywanie fałszerstw przy nadchodzących wyborach prezydenckich. PSD odrzuciła wezwanie premiera i wezwała go do anulowania swojej decyzji. Z inicjatywą złagodzenia sporu wystąpił prezydent Băsescu, który zaproponował powołanie na stanowisko ministra osoby neutralnej, niezwiązanej z żadną z partii. 1 października 2009 premier Boc zdymisjonował Nicę, a tymczasowym ministrem spraw wewnętrznych mianował Vasile Blagę. W odpowiedzi, tego samego dnia, PSD ogłosiła wyjście koalicji rządowej, a jej wszyscy ministrowie podali się do dymisji. Ich teki przejęli tymczasowo pozostali ministrowie z PD-L. W celu utrzymania władzy, rząd Boca musiał ciągu 45 dni uzyskać akceptację parlamentu dla obsady opuszczonych stanowisk[13][14].
13 października 2009 parlament, głosami 254 do 176, uchwalił wotum nieufności wobec mniejszościowego rządu premiera Boca. Głosowanie nad odwołaniem rządu odbyło się na wniosek opozycyjnej Partii Narodowo-Liberalnej (PNL) oraz Węgierskiej Unii Demokratycznej w Rumunii (UDMR)[15][16].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Emil Boc, Prime-minister (ang.). Government of Romania - Strona oficjalna. [dostęp 2009-10-02].
- ↑ "Rezultatele alegerilor locale din principalele oraşe ale ţării", realitatea.net, 6 czerwca 2008
- ↑ "Tough coalition talks in Romania", BBC News, 2 grudnia 2008.
- ↑ Oficjalne wyniki wyborów
- ↑ "Theodor Stolojan, new designated PM", Bucharest Herald, 10 grudnia 2008.
- ↑ "Economist chosen as Romania's PM", BBC News, 10 grudnia 2008.
- ↑ "Romanian ruling parties sign ruling protocol", People's Daily Online, 15 grudnia 2008.
- ↑ "Surprise nominee for Romania's PM", BBC News, 15 grudnia 2008.
- ↑ "Romanian president designates new PM", People's Daily Online, 15 grudnia 2008.
- ↑ "PD-L and PSD nominate cabinet members, many rumours confirmed", Bucharest Herald, 19 grudnia 2008.
- ↑ "The 20 Ministerial Nominations", Bursa, 22 grudnia 2008.
- ↑ "Rumunia/ Rząd Emila Boca uzyskał wotum zaufania", wyborcza.pl, 22 grudnia 2008.
- ↑ Romanian PM names interim cabinet after coalition collapse (ang.). xinhuanet.om, 2 października 2009. [dostęp 2009-10-02].
- ↑ Romanian government falls apart (ang.). BBC News, 1 października 2009. [dostęp 2009-10-02].
- ↑ Romanian Prime Minister Boc Loses No-Confidence Vote (ang.). Bloomberg.com, 13 października 2009. [dostęp 2009-10-13].
- ↑ Romanian government falls on vote (ang.). BBC News, 13 października 2009. [dostęp 2009-10-13].
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||
