 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. Uwaga: Aby ułatwić pracę, dodaj do szablonu parametr |data=2009-11 |
| Boeing KC-135 Stratotanker | |
 KC-135 dotankowujący myśliwiec F-22 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Boeing Company |
| Typ | Powietrzny tankowiec |
| Załoga | 3 (2 pilotów i operator przewodu) |
| Historia | |
| Data oblotu | 31 sierpnia 1956 |
| Lata produkcji | 1954-1965 |
| Zachowane egzemplarze | 803 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 4x {turbowentylatorowe} CFM International CFM56 |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 39,88 m |
| Długość | 41,53 m |
| Wysokość | 12,70 m |
| Powierzchnia nośna | 226 m² |
| Masa | |
| Własna | 44663 kg |
| Użyteczna | 90700 kg |
| Startowa | 146000 kg |
| Zapas paliwa | 118 tys. litrów |
| Osiągi | |
| Prędkość maksymalna | 933 km/h |
| Prędkość przelotowa | 850 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 1490 m/min |
| Pułap | 15200 m |
| Zasięg | 2419 km z 68 t paliwa |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| USA, Francja, Singapur, Turcja | |
| Rzuty | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
KC-135 Stratotanker – latająca cysterna umożliwiająca dotankowywanie innych samolotów w czasie lotu. Służy w USAF od 1957.
W listopadzie 1953 dowódca Strategic Air Command, gen. Curtis LeMay ogłosił chęć zakupu tankowców odrzutowych. Został rozpisany konkurs, do którego włączyły się firmy Boeing (dwie propozycje bazujące na Boeingu 367-80), Douglas i Lockheed. W pierwszej połowie 1954 roku Boeing kończył już budowę prototypu, natomiast pozostałe firmy były daleko w tyle ze swoimi projektami. Po oblocie Boeinga 367-80 gen. Curtis LeMay rekomendował zakup tankowca tego koncernu traktując to jako rozwiązanie tymczasowe, a po rozstrzygnięciu konkursu rozpocząć zakupy docelowej maszyny. Było to posunięcie, które formalnie nie kolidowało z prowadzonym konkursem, ale wyraźnie faworyzowało Boeinga. Było bowiem jasne, że jeśli nawet niewielka liczba samolotów zostanie już wprowadzona do użycia, to jednoczesny zakup drugiego typu będzie trudny do uzasadnienia przed Kongresem i zostanie w końcu odrzucony. Tak się też stało w istocie, w październiku 1954 r. ogłoszono bowiem zwycięzcą konkursu firmę Lockheed. Jednocześnie jednak, aby wypełnić powstałą lukę, do momentu wprowadzenia nowych maszyn Lockheeda do eksploatacji, podjęto decyzję o zakupie 29 tankowców Boeinga. W praktyce oznaczało to wejście samolotu Boeinga, oznaczonego KC-135A, do eksploatacji w SAC. Później, gdy rozpoczęły się dostawy KC-135A do sił powietrznych, projekt Lockheeda został całkowicie zarzucony i nigdy nie odczekał się realizacji.
Pierwszy KC-135A został ukończony 18 lipca 1956 r. Oblotu dokonano 31 sierpnia 1956 r. Pierwsze KC-135A trafiły do różnych jednostek doświadczalnych, gdzie prowadzono na nich próby taktyczno-eksploatacyjne. Kolejne samoloty trafiały do jednostek operacyjnych. Produkcja tankowca była dostosowana do tempa produkcji bombowca B-52 Stratofortress. Ostatni 732 KC-135A oblatano 31 grudnia 1964 r. Poza wymienionymi samolotami powstało też 88 maszyn innych odmian: 17 KC-135B, 4 RC-135A i 10 RC-135B, 45 samolotów transportowych C-135 i 12 samolotów C-135F (KC-135A w odmianie eksportowej dla Francji). Na tym (810 egzemplarzy) produkcja C-135 wszystkich odmian zakończyła się, a wszystkie inne odmiany były wynikiem kolejnych konwersji i przeróbek.
Obecnie około 500 tych samolotów służy w USAF.