Republic of Cameroon
République du Cameroun
Republika Kamerunu
Flaga Kamerunu
 Herb Kamerunu
Flaga Kamerunu Herb Kamerunu
Dewiza: (fr. – ang.) Paix, Travail, Patrie – Peace, Work, Fatherland
(Pokój, Praca, Ojczyzna)
Hymn: Chant de Ralliement
Położenie Kamerunu
Język urzędowy francuski, angielski
Stolica Jaunde
Ustrój polityczny republika
Głowa państwa prezydent Paul Biya
Szef rządu premier Philémon Yang
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe		 52. na świecie
475 440 km²
1,3%
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia		 58. na świecie
18 100 000▲
38 osób/km²
Jednostka monetarna frank CFA (XAF)
Niepodległość od Francji i Wielkiej Brytanii
1 stycznia 1960
Strefa czasowa UTC +1
Kod ISO 3166 CM
Domena internetowa .cm
Kod samochodowy CAM
Kod telefoniczny +237
Mapa Kamerunu
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy kraju. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Kamerun, Republika Kamerunu (fr. Cameroun, République du Cameroun, ang. Cameroon, Republic of Cameroon) – państwo w środkowej Afryce, nad Zatoką Gwinejską. Graniczy z Nigerią, Czadem, Republiką Środkowoafrykańską, Kongiem, Gabonem i Gwineą Równikową. Kamerun jest członkiem ONZ, Unii Afrykańskiej i innych organizacji międzynarodowych.

Spis treści

[edytuj] Historia

 Osobny artykuł: Historia Kamerunu.

Pod koniec XVIII wieku koczowniczy muzułmański lud Fulbe, pochodzący z Sahelu, podbił tereny Kamerunu, wypierając lub wchłaniając miejscową ludność.

Portugalczycy dotarli do wybrzeży Kamerunu na początku XVI wieku. Ich nieliczne faktorie nadbrzeżne handlowały różnymi towarami, ale głównie niewolnikami. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku powstały pierwsze misje chrześcijańskie.

W roku 1884 Kamerun stał się kolonią niemiecką ze stolicą w Buéa, przeniesioną później do Jaunde. Po pierwszej wojnie światowej Kamerun został terytorium mandatowym Ligi Narodów, podzielonym pomiędzy Wielką Brytanię i Francję.

Francuska część kraju uzyskała niepodległość w 1960 r. jako Republika Kamerunu. W lutym 1961 r. przeprowadzono plebiscyt, mający zdecydować o przyszłości brytyjskiej części. W jego wyniku 2/3 terytorium na północy (zamieszkane głównie przez ludność muzułmańską) przyłączono do Nigerii, zaś południowa 1/3 (przeważnie chrześcijańska) przyłączyła się do Republiki Kamerunu, która przekształcona została tym samym w Federacyjną Republikę Kamerunu. Obie, francuska i brytyjska część nowej republiki, uzyskały autonomię. Ahmadou Ahidjo został pierwszym prezydentem kraju. W roku 1966 Ahidjo, działając w oparciu o resorty siłowe, zdelegalizował wszystkie partie polityczne. W 1970 r. stłumił rebelię UPC. W 1972 wprowadził nową konstytucję, znoszącą federację, a ustanawiającą państwo unitarne.

W roku 1982 Ahidjo zrezygnował z urzędu i został na mocy konstytucji zastąpiony przez premiera Paula Biya'ę, pochodzącego z ludu Beti-Pahuin. Ahidjo wkrótce pożałował, że Biya został jego następcą, lecz zorganizowany przez jego współpracowników w 1984 zamach stanu nie udał się. Biya wygrał przeprowadzone w 1983 i 1984 r. wybory prezydenckie, w których był jedynym kandydatem. Wielopartyjne wybory w 1992 i 1997 r. wygrała jego partia – CPDM, jednak istniały podejrzenia, iż wyniki zostały sfałszowane.

Ostatnie wybory parlamentarne miały miejsce 22 lipca 2007 roku i ponownie zostały wygrane przez partię Biya'i. Wraz z rosnącymi napięciami między chrześcijanami a muzułmanami na północy i pomiędzy anglofonami a frankofonami na południowym zachodzie, w Kamerunie rośnie zagrożenie wojną domową.

[edytuj] Pochodzenie nazwy kraju

Nazwa państwa wywodzi się z portugalskiej nazwy rzeki Wouri – Rio de Camarões (pol. Rzeka Krewetek), która w późniejszym okresie została rozciągnięta na cały kraj leżący nad tą rzeką.

[edytuj] Ustrój polityczny

 Osobny artykuł: Ustrój polityczny Kamerunu.

Ustrój polityczny Kamerunu to połączenie demokracji parlamentarnej z systemem prezydenckim. Konstytucja została uchwalona w 1972 roku i znowelizowana w 1995. Władzą ustawodawczą jest, liczące 180 deputowanych wybieranych w wyborach powszechnych, jednoizbowe Zgromadzenie Narodowe o 5-letniej kadencji, obradujące trzy razy w roku.

Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych na 7-letnią kadencję. Prezydent posiada znaczny zasób władzy – może zatwierdzać i wetować ustawy, bez konsultacji z parlamentem powoływać i odwoływać członków rządu, sędziów, szefów przedsiębiorstw państwowych i urzędów centralnych.

Władzę wykonawczą sprawuje rząd, na którego czele stoi premier mianowany przez prezydenta.

[edytuj] Podział administracyjny

 Osobny artykuł: Podział administracyjny Kamerunu.
Prowincje Kamerunu

Kamerun dzieli się na 10 prowincji (każda z gubernatorem na czele mianowanym przez prezydenta):

  1. Adamawa
  2. Centralna
  3. Wschodnia
  4. Północna Dalsza
  5. Nadmorska
  6. Północna
  7. Północno-Zachodnia
  8. Zachodnia
  9. Południowa
  10. Południowo-Zachodnia

i 58 departamentów (każdy z prefektem na czele):

[edytuj] Demografia

[edytuj] Największe miasta

Autobusy na ulicy w Jaunde
  1. Douala – 1 310 400
  2. Jaunde – 1 187 100
  3. Garoua – 411 100
  4. Kousséri – 333 300
  5. Bamenda – 327 000
  6. Maroua – 299 600
  7. Ngaoundéré – 185 700
  8. Bafoussam – 180 200
  9. Bertoua – 152 800
  10. Loum – 137 100

[edytuj] Religie

W Jaunde swoją siedzibę ma Kościół Katolicki Mariawitów w Kamerunie.

[edytuj] Geografia

 Osobny artykuł: Geografia Kamerunu.
Wulkaniczne ostańce w pobliżu miejscowości Rhumsiki na Dalekiej Północy
Przeprawa promowa przez rzekę Dja

Z powierzchnią 475 442 km² Kamerun, co do wielkości, zajmuje 53 miejsce wśród wszystkich państw świata[1], porównywalnie z Papuą-Nową Gwineą i nieco tylko mniejszym amerykańskim stanem Kalifornia[2]. Kraj położony jest w Środkowej i Zachodniej Afryce nad Zatoką Bonny, częścią Zatoki Gwinejskiej Oceanu Atlantyckiego. Literatura turystyczna określa Kamerun mianem "Afryki w miniaturze" ze względu na różnorodność klimatu: morski, pustynny, górski, tropikalny i sawannowy[3] Kraj graniczy z Nigerią od zachodu, Czadem od północnego wschodu,e Republiką Środkowoafrykańską od wschodu oraz Gwineą Równikową, Gabonem i z Republiką Konga od południa.

Kamerun dzieli się na pięć stref geograficznych, wyraźnie różniących się od pozostałych zarówno pod względem klimatu, rzeźby powierzchni, jak i wegetacji. Nizina nadbrzeżna sięga 15-150 kilometrów od Zatoki Gwinejskiej w głąb lądu[4], a jej przeciętna wysokość to 90 metrów npm[5]. Pas ten, bardzo wilgotny i gorący, z krótką porą suchą, jest gęsto zalesiony tropikalnym lasem deszczowym[6][7] Południowokameruński płaskowyż wznosi się nad niziną nadbrzeżną na średnią wysokość 650 metrów npm[8]. Ten region jest również zdominowany przez deszczowe lasy tropikalne, ale ze względu na równowagę pór deszczowych i suchych nie są one tak wilgotne jak na wybrzeżu.

Nieregularny, przerywany łańcuch gór, wzgórz i płaskowyżów, zwany Pasmem Kameruńskim, rozciąga się od szczytu wulkanu Kamerun na wybrzeżu (najwyższy punkt kraju – 4095 metrów npm[9]) prawie po Jezioro Czad na północnym krańcu kraju. Region ten ma klimat umiarkowany, szczególnie na Zachodnim Płaskowyżu, aczkolwiek opady są tu też wysokie. Ziemia należy do najżyźniejszych w Kamerunie, głównie wokół stożków wulkanicznych[9]. Na skutek działalności wulkanicznej w tym regionie powstały jeziora kraterowe. 21 sierpnia 1986 z jednego z nich (Jezioro Nyos) zaczął wydobywać się dwutlenek węgla powodując śmierć 1700-2000 ludzi[10].

Płaskowyż południowy przekształca się na północy w trawiastą, mocno sfałdowaną Wyżynę Adamawa, stanowiącą barierę oddzielającą południową część kraju od północnej. Wyżyna wznosi się przeciętnie na 1100 metrów npm[8], z temperaturami od 22 do 25 °C i znacznymi opadami[11]. Doliny regionu północnego rozciągają się od stoków wyżyny po Jezioro Czad, wznosząc się przeciętnie na 300-350 metrów npm[9] Charakterystyczną roślinnością są sawannowe krzewy i trawy. Jest to obszar jałowy, z niewielkimi opadami i wysoką temperaturą.

Kamerun posiada cztery odrębne zlewiska. Głównymi rzekami na południu są Ntem, Nyong, Sanaga i Wouri. Wszystkie płyną w kierunku południowym i uchodzą do Zatoki Gwinejskiej. Dja i Kadéï płyną w kierunku południowo-zachodnim i są dopływami Konga. Na północy kraju rzeka Bénoué płynie na północ i zachód uchodząc do Nigru, zaś Logone uchodzi do Jeziora Czad, u brzegów którego Kamerun styka się z trzema innymi krajami.

[edytuj] Gospodarka

Dochód na głowę mieszkańca (GPD) w roku 2005 był obliczany na 2,421 USD[12], jeden z najwyższych w Afryce subsahyjskiej[13]. Głównym rynkiem zbytu są Francja, Włochy, Korea Południowa, Hiszpania i Wielka Brytania Kamerun znajduje się w strefie działania Organizacji dla Harmonizacji Prawa Afrykańskiego (OHADA)[14]. Walutą obiegową jest CFA franc. Bezrobocie w roku 2001 sięgało 30% populacji, a trzecia część społeczeństwa żyła poniżej progu ubóstwa obliczanego na 1,25 USD dziennie w roku 2009.[15]. Od końca lat osiemdziesiątych XX wieku Kamerun jest objęty programami pomocowymi Banku Światowego i IMF w celu zmniejszenia bezrobocia, prywatyzacji przemysłu i wzrostu gospodarczego. Turystyka, zwłaszcza na wybrzeżu i w okolicach Góry Kamerun zapowiada znaczny wzrost gospodarczy[16].

[edytuj] Transport

 Osobny artykuł: Transport w Kamerunie.

Transport w Kamerunie przysparza wiele trudności. Drogi są w złym stanie[17] i uzależnione od zmiennej pogody, jako że tylko 10% posiada utwardzone nawierzchnie. Kontrole drogowe służą policji i żandarmerii głównie do wyłudzania łapówek[18]. Linia kolejowa łączy miejscowości Kumba na zachodzie i Bélabo na wschodzie oraz Ngaoundéré na północy. Lotniska międzynarodowe znajdują się w Douala i Garoua oraz mniejsze w Yaoundé. W ujściu rzeki Wouri River znajduje się port Douali, główny port morski kraju.

[edytuj] Siły zbrojne

Przedstawiciel ambasady USA z żołnierzami SZ Kamerunu
 Osobny artykuł: Siły Zbrojne Kamerunu.

[edytuj] Sytuacja militarna w regionie

Stosunki z sąsiednimi krajami układają się generalnie pomyślnie. Wyjątkami są nierozwiązane konflikty graniczne z Nigerią (tzw. Bakassi Dispute) i z Gwineą Równikową odnośnie wód terytorialnych. Zarówno Kamerun jak i Nigeria utrzymują siły zbrojne na Półwyspie Bakassi. Napływ Kameruńczyków do Gwinei Równikowej, co wiąże się z nadzieją na zatrudnienie przy eksploatacji nowo odkrytych złóż ropy, przyczynił się na wzrost napięcia. W roku 1999 rządy Kamerunu, Gwinei Równikowej, Nigerii, Sao Tome & Principe, Gabonu, Konga, Demokratycznej Republiki Konga i Angoli powołały Gulf of Guinea Commission mającą pomagać w rozwiązywaniu problemów, przede wszystkim granicznych, w regionie.

[edytuj] Wydatki na obronę

Budżet Ministerstwa Obrony Kamerunu na rok 2001 wynosił 160 milionów USD (155 mln USD w 2000). W roku 1999 wydatki na wojsko i siły bezpieczeństwa wynosiły 156 milionów USD, czyli 1,5% GDP.

[edytuj] Dowodzenie i rozmieszczenie

Naczelnym dowódcą Sił Zbrojnych Kamerunu jest urzędujący prezydent, obecnie Paul Biya, który sprawuje bezpośrednią i codzienną kontrolę.

Wojska lądowe są rozmieszczone w bazach ośmiu okręgów wojskowych Kamerunu. Podział na okręgi wojskowe odpowiada podziałowi administracyjnemu kraju.

Bazy wojsk lądowych znajdują się w pobliżu miast będących ośrodkami administracyjnymi prowincji pogranicznych. Bazy lotnictwa wojskowego mieszczą się w miastach Batouri, Douala, Garouda i Jaunde. Bazy Marynarki Wojennej znajdują się w Douala – naczelne dowództwo (HQ), Kribi i Limbe.

[edytuj] Siła

Ogólna liczebność Sił Zbrojnych Kamerunu wynosi 22 100 żołnierzy i oficerów, w tym: Wojska Lądowe 11 500, Marynarka Wojenna 1300, Siły Powietrzne 300, Żandarmeria Wojskowa 9000.

[edytuj] Skład sił zbrojnych

Samolot Fouga CM 170

Ordre de Bataille przedstawia się następująco:

Armia Polowa (HQ Jaunde):

  • 1 batalion Gwardii Prezydenckiej
  • 1 batalion gwardii
  • 1 pancerny batalion rozpoznawczy
  • 1 batalion powietrzno-desantowy
  • 1 batalion artylerii
  • 5 batalionów piechoty
  • 1 batalion artylerii przeciwlotniczej
  • 1 batalion saperów
  • 1 batalion treningowy
  • centrum logistyczne Jaunde

Obok trzech broni (Wojska Lądowe, Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna) w skład Sił Zbrojnych wchodzą oddziały Żandarmerii Wojskowej, która podlega bezpośrednio prezydentowi. Oddziały żandarmerii rozmieszczone są we wszystkich ośrodkach administracji państwowej i dysponują bronią lekką oraz lekkimi pojazdami opancerzonymi.

[edytuj] Szkolenie

Szkoleniem pododdziałów jest prowadzone przez francuskich instruktorów, a oficerowie pobierają naukę w różnych szkołach wojskowych wszystkich szczebli we Francji.

[edytuj] Uzbrojenie – stan z roku 2001

Wyrzutnia pocisków niekierowanych BM-21
Helikopter bojowy Gazelle
Samolot Boeing 707
Lekki helikopter transportowy Dauphin 365
  • Armia
M-8 Recce – 8
V-150 – 8
VBL – 5
V-150 Commando AIFV – 14
V-150 Commando APC – 21
M-3 Halftrack – 12
M-116 pack Towed Artillery – 6
M-101 – 16
Type-59 – 12
BM-21 MRL 122 mm – 20
Brandt Mortar 120 mm – 16
Milan ATGW
LRAC RL 89 mm
PRC Type-52 RCL 57 mm – 13
M-40A2 RCL 106 mm – 40
PRC Type-58 AD Gun – 18
GDF-002 – 18
PRC Type-63 – 18
  • Marynarka
Bakassi (Fr P-48) PCC – 1
L’Audacieux (Fr P-48) – 1
Quartier PCI – 1
  • Lotnictwo
CM-170 FGA – 5
MB-326 – 6
Do-128D-6 MR – 2
SA-342L (z HOT) helikoptery bojowe – 4
C-130H/-H-30 – 3
DHC-4 – 1
DHC-5D – 4
IAI-201 – 1
PA-23 – 2
Gulfstream III – 1
Do-128 – 1
Boeing 707 – 1 (samolot transportowy)
Bell 206 – 3
SE-3131 – 3
SA-318 – 1
SA-319 – 3
AS-332 – 2
SA-365 – 1 (helikopter transportowy)[19]

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Kamerun

Przypisy

  1. ↑ Demographic Yearbook 1.
  2. ↑ "Rank Order – Area"
  3. ↑ DeLancey and DeLancey 16.
  4. ↑ Fomesky et al 6.
  5. ↑ Neba 14.
  6. ↑ Neba 28.
  7. ↑ "Highest Average Annual Precipitation Extremes".
  8. ↑ 8,0 8,1 Neba 16.
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 Neba 17.
  10. ↑ DeLancey and DeLancey 161 podaje liczbę 1700; Hudgens and Trillo 1054 mówi o "co najmniej 2000"; West 10 twierdzi, że "ponad 2000"
  11. ↑ Gwanfogbe et al 20; Neba 29
  12. ↑ "World Economic and Financial Surveys"
  13. ↑ Musa Biya: Plan to keep power in Cameroon clears hurdle
  14. ↑ Portal biznesowy Afryki
  15. ↑ Human Development Indices
  16. ↑ Neba, s.173–6
  17. ↑ Neba, s.199
  18. ↑ Neba, s.111
  19. ↑ Dane za: Jane’s World Armies, Wyd. 7; The Military Balance 2001-2002 i Jane’s Sentinel– Central Africa, Jan-June 2001

[edytuj] Bibliografia

  • John Mukum Mbaku: Culture and Customs of Cameroon (Culture and Customs of Africa), Greenwood Press, ISBN 1-03-133323-1
  • Aaron Neba: Modern Geography of the Republic of Cameroon, Bamenda, Neba Publishers 1999