Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy geografii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Região Autónoma da Madeira
Region Autonomiczny Madery
Flaga Madery
Godło Madery
Flaga Madery Godło Madery
Dewiza: (język portugalski) Das ilhas as mais belas e livres (Ze wszystkich wysp najpiękniejsza i wolna)
Hymn: Hino da Região Autónoma da Madeira
Położenie Madery
Państwo Portugalia Portugalia
Język urzędowy portugalski
Stolica Funchal
Głowa państwa prezydent Alberto João Jardim
Szef rządu prezydent Alberto João Jardim
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

801 km²
0
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

246 689
313 osób/km²
Jednostka monetarna Euro (€)
Strefa czasowa UTC - zima
UTC+1 - lato
Domena internetowa .pt
Kod telefoniczny +351
Mapa Madery
Commons-logo.svg

Madera, oficjalnie Region Autonomiczny Madery (port. Madeira) – niezależne politycznie i posiadające odrębną administrację terytorium portugalskie.

Spis treści

[edytuj] Warunki naturalne

Archipelag pochodzenia wulkanicznego na Oceanie Atlantyckim u północnych wybrzeży Afryki, na północ od Wysp Kanaryjskich. Obejmuje wyspy: Madera (741 km²), Porto Santo (42,5 km²) i kilka mniejszych wysp.

  • powierzchnia: 801 km²
  • liczba mieszkańców: 246 689 (2007)
  • główne miasto: Funchal

Powierzchnia wysp jest górzysta. Najwyższym szczytem jest Pico Ruivo na wyspie Madera (1861 m n.p.m.). Klimat łagodny, określany mianem "wiecznej wiosny". Średnia temperatura w styczniu wynosi ok. 16 °C, a w lipcu ok. 22 °C. Posiada bogatą roślinność podzwrotnikową. (Lasy wawrzynowe zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO). Obszar chroniony rezerwatem zajmuje niemal 2/3 powierzchni wyspy.

[edytuj] Gospodarka

Uprawia się winorośl, trzcinę cukrową, warzywa i drzewa owocowe. Hoduje się bydło. Mieszkańcy trudnią się też rybołówstwem. Ważną gałęzią gospodarki jest przemysł winiarski (wina Madera), dochody z eksportu wina stanowią ważną część całości eksportu (43% w 1999). Z uprawianej na wyspie trzciny cukrowej produkuje się lokalną odmianę rumu. Część mieszkańców Madery zajmuje się hafciarstwem i wikliniarstwem.

[edytuj] Pochodzenie nazwy

Portugalscy odkrywcy João Gonçalves Zarco i Tristao Vaz Teixera ochrzcili nowy ląd mianem Ilha Madeira czyli Wyspy Drewna lub Zalesionej Wyspy[1].

[edytuj] Historia Madery

W starożytności znana Fenicjanom, jednak nie zamieszkana. W czasie wypraw Portugalczyków w 1418 i 1420 odkryta przez nich, zasiedlona i zagospodarowana (najstarsze plantacje trzciny cukrowej z XV w.). W latach 1580-1640 wraz z Portugalią wchodziła w skład Hiszpanii. W 1801 i w latach 1807-1814 pod zarządem brytyjskim.

W 1922 w Funchal na Maderze ostatnie miesiące swego życia spędził Karol I Habsburg, ostatni cesarz Austrii i król Węgier (został pochowany w tamtejszym kościele). Od 21 grudnia 1930 do 23 marca 1931 przebywał tu na wypoczynku Józef Piłsudski[2] - jego pobyt upamiętnia tablica w wilii Quinta Bettencourt na przedmieściach Funchal. Rok później na wyspie wybuchła rebelia przeciw lizbońskiej dyktaturze generała Carmony. Od 1 lipca 1976 region autonomiczny.

Legenda portugalska głosi, iż król Polski i Węgier Władysław Warneńczyk przeżył bitwę pod Warną, by następnie osiąść na Maderze[3].

[edytuj] Geografia

Autonomiczny Region Madery składa się z wyspy Madera, wyspy Porto Santo, wysp Desertas i Selvagens.

Funchal, stolica Madery, położone jest na południowym wybrzeżu wyspy. Pozostałe główne miasta: Porto Santo (znane też jako Vila Baleira), Ribeira Brava, Machico, Câmara de Lobos, Santa Cruz i Santana.

Archipelag leży około 570 km od wybrzeży Afryki, 850 kilometrów od Lizbony, 370 kilometrów od Gran Canarii i 770 km od wyspy Santa Maria, najbliższej z Azorów. Madera jest największą wyspą archipelagu o powierzchni 741 km², długości 57 km (z zachodu na wschód), szerokości 22 km w najszerszym miejscu i długości wybrzeża około 140 km.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. Rzeczpospolita, dodatek "Moje podróże", 23.01.2009 r., str.4.
  2. Marszałek Józef Piłsudski na Maderze
  3. Tak m.in. Joao Reis Gomes (1941), Joao C.D.Nacimento (1934), Conego Homen (1934), Alberto Artur Sarmento (1953) i in. oraz L. Kielanowski, Odyseja Władysława Warneńczyka, Londyn 1991; Z. Święch, Ostatni krzyżowiec Europy. Oddychający sarkofag Warneńczyka?, Kraków 1995