| Navin Ramgoolam | |
| Data urodzenia | 14 lipca 1947 |
 Premier Mauritiusa |
|
| Okres urzędowania | od 5 lipca 2005 |
| Przynależność polityczna | Maurytyjska Partia Pracy |
| Poprzednik | Paul Bérenger |
| Premier Mauritiusa |
|
| Okres urzędowania | od 27 grudnia 1995 do 17 września 2000 |
| Poprzednik | Anerood Jugnauth |
| Następca | Anerood Jugnauth |
Navin Ramgoolam (ur. 14 lipca 1947), maurytyjski polityk, dwukrotny premier Mauritiusa, w latach 1995-2000 oraz od 5 lipca 2005. Lider Maurytyjskiej Partii Pracy.
Spis treści |
[edytuj] Edukacja i praca zawodowa
Navin Ramgoolam jest synem Seewoosagura Ramgoolama, zwanego "ojcem narodu", premiera w latach 1961-1982.
Ramgoolam z wykształcenia jest lekarzem. W latach 1968-1975 studiował chirurgię w Royal College of Surgeons w Dublinie w Irlandii.
Po zakończeniu studiów medycznych w 1975 pracował przez rok w dublińskim szpitalu St. Laurences Hospital. W latach 1976-1977 pracował w maurytyjskim A.G Jeetoo Hospital, w latach 1977-1980 w University College Hospital w Londynie, od 1982 do 1985 w Yorkshire Clinic w West Yorkshire. Od 1985 do 1987 prowadził własną praktykę lekarską na Mauritiusie, po czym na nowo rozpoczął studia w Londynie.
Od 1987 do 1990 studiował w London School of Economics oraz nauki polityczne na Uniwersytecie Londyńskim. W latach 1992-1993 odbył kurs w Inns of Court School of Law.
[edytuj] Kariera polityczna
W lutym 1991 Navin Ramgoolam został liderem Maurytyjskiej Partii Pracy (MLP, Mauritius Labour Party). We wrześniu 1991 dostał się do parlamentu i został liderem opozycji. W grudniu 1995 jego partia wygrała wybory parlamentarne i Ramgoolam 27 grudnia 1995 objął funkcję szefa rządu.
Jego pierwsza kadencja jako premiera naznaczona była przez rozruchy po śmierci w celi więziennej znanego piosenkarza, Kaya. W wyborach we wrześniu 2000 przegrał rywalizację z Aneroodem Jugnauthem i Paulem Bérengerem, liderami Walczącego Ruchu Mauritiusa i ponownie znalazł się na czele opozycji.
Przed wyborami parlamentarnymi 3 lipca 2005 zawiązał koalicję Sojusz Socjalistyczny, który zdołał zdobyć większość 42 miejsc w 70-osobowym Zgromadzeniu Narodowym. W kampanii wyborczej obiecywał reformy ekonomiczne oraz poprawę transportu na wyspie, łącznie ze zniesieniem opłat za przejazd komunikacją publiczną dla osób starszych i studentów. 5 lipca 2005 po raz drugi został zaprzysiężony na stanowisku premiera oraz ministra spraw wewnętrznych i obrony[1].
Przypisy
- ↑ "New Cabinet sworn in", Non-Citizen, 7 lipca 2005.
[edytuj] Źródła
|
|||||||
