| Nicolas Sarkozy | |
.jpg&filetimestamp=20090824120449.html) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 28 stycznia 1955 Paryż |
| 23. Prezydent Republiki Francuskiej Współksiążę Andory |
|
| Okres urzędowania | od 16 maja 2007 |
| Przynależność polityczna | Unia na rzecz Ruchu Ludowego |
| Poprzednik | Jacques Chirac |
| Przewodniczący Rady Europejskiej | |
| Okres urzędowania | od 1 lipca 2008 do 31 grudnia 2008 |
| Poprzednik | Janez Janša |
| Następca | Mirek Topolanek |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Nicolas Sarkozy (ur. 28 stycznia 1955 w Paryżu, jako Nicolas Paul Stéphane Sárközy de Nagy-Bocsa posłuchaj) – francuski polityk, od 2007 prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory, w latach 2004–2007 przewodniczący Unii na rzecz Ruchu Ludowego, były minister w kilku rządach, deputowany i poseł do Parlamentu Europejskiego.
Spis treści |
[edytuj] Pochodzenie i wykształcenie
Syn węgierskiego imigranta, Paula Sarközy de Nagy-Bocsa i Andrée Mallah. Dziadek ze strony matki pochodził z rodziny greckich Żydów, przeszedł już we Francji na katolicyzm[1].
Pál Sarközy wywodził się ze szlacheckiego rodu (również żydowskiego pochodzenia), posiadającego majątki ziemskie w miejscowości Alattyán (około 90 km od Budapesztu)[2]. Po zakończeniu II wojny światowej, w obawie przed represjami ze strony komunistów wyemigrował początkowo do Niemiec[3]. W 1959 rodzice Nicolasa Sarkozy'ego rozstali się, jego matka wraz z dziećmi wróciła do swojego ojca, będącego wówczas znanym paryskim lekarzem[1]. W 1973 rodzina przeniosła się do Neuilly-sur-Seine[4].
Nicolas Sarkozy został wychowany w tradycji katolickiej[5]. Ukończył prywatną katolicką szkołę średnią Cours Saint-Louis de Monceau w Paryżu. Został absolwentem prawa na Université Paris X Nanterre oraz nauk politycznych w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu (Sciences Po). Po zdaniu egzaminu państwowego został prawnikiem specjalizującym się we francuskim prawie gopsodarczym.
[edytuj] Kariera polityczna
[edytuj] Działalność do 2007
W wieku 22 lat został najmłodszym członkiem rady miejskiej miasta Neuilly-sur-Seine. Mandat radnego tej miejscowości sprawował nieprzerwanie przez 30 lat. W 1983 wybrano go na urząd mera Neuilly-sur-Seine. Burmistrzem tej miejscowości był do 2002. W administracji terytorialnej pełnił także funkcje radnego rady generalnej departamentu Hauts-de-Seine (1985–1988, 2004–2007), w tym jej wiceprzewodniczącego (1986–1988). Od 1983 do 1988 był radnym regionalnym Île-de-France, w okresie od kwietnia 2004 do maja 2007 pełnił funkcję przewodniczącego tego regionu[6].
Od końca lat 70. pełnił kierownicze funkcje w gaullistowskim Zgromadzeniu na rzecz Republiki. Był przewodniczącym młodzieżowego komitetu wsparcia Jacques'a Chiraca, członkiem komitetu centralnego RPR, sekretarzem krajowym ds. młodzieży, koordynatorem w wyborach europejskich, zastępcą sekretarza generalnego.
W 1988 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z 6. okręgu wyborczego departamentu Hauts-de-Seine. Do niższej izbie francuskiego parlamentu skutecznie kandydował w kolejnych wyborach, zasiadając w nim do 2005 (z przerwami na czas pełnienia funkcji rządowych)[7].
29 marca 1993 wszedł w skład rządu Édouarda Balladura jako minister ds. budżetu i rzecznik prasowy rządu. Od 19 lipca 1994 był jednocześnie ministrem łączności[6]. W wyborach prezydenckich w 1995 poparł kandydaturę urzędującego premiera (był szefem jego sztabu wyborczego i rzecznikiem prasowym), chociaż RPR wysunął paryskiego mera i swojego lidera, Jacques'a Chiraca. Po zwycięstwie tego ostatniego Nicolas Sarkozy odszedł z administracji rządowej.
W 1998 został sekretarzem generalnym Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 1999 był liderem listy RPR-Demokracji Liberalnej w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Mandat europosła sprawował przez niespełna dwa miesiące, należąc do grupy EPP-ED[8]. Po dymisji Philippe'a Séguina w tym samym roku pełnił obowiązki przewodniczącego RPR[9].
W 2002 po reelekcji Jacques'a Chiraca wyborach prezydenckich, 7 maja tego samego roku został mianowany ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Jean-Pierre'a Raffarina. Zaangażował się w utworzenie Unii na rzecz Większości Prezydenckiej, przekształconej w Unii na rzecz Ruchu Ludowego. 31 marca 2004, po reorganizacji gabinetu, objął urząd ministra stanu i jednocześnie ministra ekonomii, finansów oraz przemysłu.
Po dymisji Alaina Juppé z kierowania ludowcami, na nadzwyczajnym kongresie Nicolas Sarkozy uzyskał ponad 85% głosów, obejmując stanowisko przewodniczącego 28 listopada 2004[10]. Dzień później zrezygnował ze stanowiska ministra, a 13 marca 2005 powrócił do sprawowania mandatu poselskiego.
31 maja 2005 powrócił do rządu. W nowo utworzonym gabinecie Dominique'a de Villepin został ministrem stanu oraz ministrem spraw wewnętrznych.
[edytuj] Wybory prezydenckie 2007
14 stycznia 2007 członkowie Unii na rzecz Ruchu Ludowego zadecydowali większością 98,1% głosów, że to Nicolas Sarkozy zostanie jej jedynym kandydatem w wyborach prezydenckich w tym samym roku[10].
26 marca 2007 Nicolas Sarkozy zrezygnował z zajmowanych funkcji rządowych celem poświęcenia się udziałowi w kampanii prezydenckiej. 22 kwietnia 2007 wygrał pierwszą turę wyborów z wynikiem 31,11%. Przed drugą turą spośród konkurentów został poparty jedynie przez Philippe'a de Villiers. Nie uzyskał poparcia ze strony lidera Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, François Bayrou (który zajął 3. miejsce w głosowaniu), jednak za jego kandydaturą publicznie opowiedziała się większość deputowanych UDF.
W drugiej turze 6 maja 2007 Nicolas Sarkozy pokonał kandydatkę Partii Socjalistycznej, Ségolène Royal, uzyskując ponad 53% głosów.
Uroczyste przejęcie urzędu Prezydenta Republiki Francuskiej na pięcioletnią kadencję odbyło się 16 maja 2007.
[edytuj] Prezydentura
[edytuj] Polityka krajowa
Dwa dni po wyborach Nicolas Sarkozy mianował François Fillona na stanowisko premiera. W nowym rządzie 6 na 15 tek ministerialnych objęły kobiety. Ministrem spraw zagranicznych został socjalista Bernard Kouchner, ministrem obrony Hervé Morin (lider wspierającej prezydenta partii Nowe Centrum), ministrem spraw wewnętrznych była minister obrony, Michèle Alliot-Marie, ministrem stanu były premier, Alain Juppé. Po wygranych przez UMP i jej sojuszników wyborach parlamentarnych w tym samym roku, zaprzysiągł drugi gabinet tego samego premiera z niewielkimi zmianami w składzie.
W ciągu pierwszego roku przeprowadził ponad 50 reform. Krytykowany za brak powagi i arbitralny styl rządzenia, w przemówieniu z kwietnia 2008 zadeklarował kontynuowanie zmian w gospodarce[11]. Łącznie jego zaplecze w tym samym roku opracowało pakiet 300 ustaw, zakładających prywatyzację, ograniczenie biurokracji i obniżenie składek ubezpieczeniowych. W lipcu 2008 parlament francuski przyjął ustawę wprowadzającą elastyczne rozwiązania w zakresie czasu pracy[12].
[edytuj] Polityka zagraniczna
.JPG&filetimestamp=20080604141542.html)
W przemówieniu dotyczącym polityki zagranicznej Francji wygłoszonym 27 sierpnia 2007 zaproponował powołanie "komitetu mędrców". Tematem pracy tej grupy miała być przyszłość Europy w latach 2020–2030. Poparł również rozszerzenie grupy G8 do G13 poprzez dołączenie Chin, Indii, Meksyku, Brazylii i RPA. Doprowadził do powrotu Francji do struktur wojskowych NATO[13].
Nicolas Sarkozy należy do przeciwników akcesji Turcji do Unii Europejskiej[14]. Opowiada się jednocześnie za koncepcją Unii dla Śródziemnomorza, która byłaby stowarzyszona z Unią Europejską, a w jej skład wchodziłyby państwa basenu Morza Śródziemnego.
Tuż po wyborach prezydenckich brał udział w negocjacjach unijno-libijskich w sprawie uwolnienia bułgarskich pielęgniarek. Po sukcesie rokowań, złożył wizytę w Libii, gdzie podpisał umowy gospodarcze z przywódcą tego państwa, Muammarem al-Kaddafim.
[edytuj] Życie prywatne
Pierwszą żoną Nicolasa Sarkozy'ego była od 1982 do 1992 Marie-Dominique Culioli, z którą ma dwóch synów. W tym samym roku ożenił się z Cécilią Sarkozy[15], z którą również ma syna. W 2007 został między nimi orzeczony rozwód.
2 lutego 2008 Nicolas Sarkozy zawarł związek małżeński z byłą modelką włoskiego pochodzenia Carlą Bruni[16]. Stał się pierwszym w historii Republiki Francuskiej prezydentem, biorącym ślub w trakcie sprawowania urzędu.
| 4. György Sarközy de Nagy-Bocsa | ||||||
| 2. Paul Sarközy de Nagy-Bocsa | ||||||
| 5. Catherine Hélène Anne Thomas Toth | ||||||
| 1. Nicolas Sarkozy | ||||||
| 6. Benedict Mallah | ||||||
| 3. Andrée Mallah | ||||||
| 7. Adèle Bouvier | ||||||
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Konrad Niklewicz: Sarkozy – kim jest nowy prezydent Francji?. wyborcza.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Serge Schemann: The New French President’s Roots Are Worth Remembering (ang.). nytimes.com. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Maureen Orth: Paris Match (ang.). vanityfair.com. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ An english biography of Sarkozy (ang.). biobble.com. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Sarkozy: "Soy de cultura católica, de tradición católica, de confesión católica" (hiszp.). fluvium.org. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ 6,0 6,1 Nicolas Sarkozy (fr.). elysee.fr. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Nicolas Sarkozy na stronie Zgromadzenia Narodowego XII kadencji (fr.)
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
- ↑ Rassemblement pour la République (RPR): Histoire (fr.). france-politique.fr. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ 10,0 10,1 Union pour un mouvement populaire (UMP): Histoire (fr.). france-politique.fr. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Będzie nowy Sarkozy. wprost.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Dominika Pszczółkowska: Sarkozy zmienia Francję. wyborcza.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Francja wraca do struktur wojskowych NATO. gazeta.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Trwa walka o unijne granice. dziennik.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Cecilia Sarkozy – wyjątkowo niezależna pierwsza dama. wp.pl. [dostęp 30 maja 2009].
- ↑ Radio RTL: Sarkozy i Bruni wzięli ślub. interia.pl. [dostęp 30 maja 2009].
[edytuj] Źródła
- Profile: Nicolas Sarkozy, bbc.co.uk (ang.)
- Nota biograficzna na stronie Prezydenta Republiki Francuskiej (fr.)
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
