Plebiscyt Przeglądu Sportowego na najlepszego polskiego sportowca roku — plebiscyt mający na celu wyłonienie najlepszego sportowca danego roku kalendarzowego w Polsce, wymyślony i organizowany przez redakcję Przeglądu Sportowego. Faktycznie jest to wybór 10 najlepszych polskich zawodników (pod uwagę brane są zarówno kobiety, jaki i mężczyźni we wszystkich dyscyplinach), z których jeden zostaje uznany za sportowca roku. Pierwsza edycja konkursu została przeprowadzona w 1926, a wygrał ją Wacław Kuchar. Od tego czasu plebiscytu nie organizowano jednak regularnie, bowiem w latach 1939-1947 (z uwagi na wybuch II wojny światowej) oraz w roku 1953 (względy organizacyjne) wyboru nie dokonywano. W pozostałych latach miał on zwykle taką samą formułę:

  • specjalnie powołana kapituła - składająca z grona znawców sportu (dziennikarzy, byłych sportowców, działaczy tip.) - ustala grupę 30 zawodników, którzy w danym roku kalendarzowym wyróżnili się swymi dokonaniami sportowymi (z uwagi na fakt, że owa lista sporządzana jest w październiku, grono to może zostać wyjątkowo powiększone o nazwiska zawodników, którzy odnieśli znaczące sukcesy w listopadzie);
  • od pierwszego tygodnia listopada do ostatniego tygodnia grudnia - w każdym wydaniu Przeglądu Sportowego (i ewentualnie gazet "zaprzyjaźnionych") - drukowane są specjalne kupony, na których czytelnicy mogą oddawać swoje głosy, wybierając 10 nazwisk spośród listy sporządzonej wcześniej przez kapitułę, bądź wpisując nazwiska dowolnego innwego sportowca;
  • w tym samym czasie głosować można również telefonicznie - za pomocą systemu Audiotele oraz SMS;
    • sportowiec wytypowany na pierwszym miejscu każdego ważnego kuponu otrzymuje 10 punktów, zawodnik wskazany na pozycji drugiej - 9 punktów, na trzeciej - 8 punktów i tak do lokaty dziesiątej za 1 punkt;
    • po wprowadzeniu możliwości głosowania za pomocą Audiotele i SMS-ów, zawodnik na nazwisko którego wysłano głos otrzymuje 5 punktów.
  • suma punktów - zliczona ze wszystkich ważnych kuponów, które dotrą do siedziby redakcji Przeglądu Sportowego do 3 stycznia oraz ze wszystkich połączeń Audiotele i SMS-ów - daje wynik końcowy danego sportowca;
  • końcowe wyniki plebiscytu prezentowane są w ostatnią sobotę stycznia, podczas uroczystej gali laureatów - Gali Mistrzów Sportu (jej miejsce nie jest stałe i na przestrzeni lat ulegało kilku zmianom);
  • zawodnikowi z największą liczbą punktów zostaje przynany tytuł sportowca roku;
  • pozostałe miejsca zajmują kolejno zawodnicy z coraz mniejszą liczbą punktów;
  • zawodnicy nie znajdujący się w gronie wskazanym przez kapitułę - na których jednak oddawano ważne głosy - mogą ostatecznie zając miejsce następujące po ostatniej pozycji zawodnika zgłoszonego przez kapitułę, nazależnie od liczby punktów które zgromadzili (tj. lokatę 31, w przypadku gdy kapituła nie powiększy grona swych wybrańców).

Dziesiątka Plebiscytu w 1953 wytypowana została dopiero w 1989 przez grono ekspertów.

Dotychczas uroczyste gale laureatów odbywały się w Warszawie (Sala Kongresowa Pałacu Kultury i Nauki, Hotel Victoria) oraz w Łodzi (Pałac Sportu).

Najwięcej razy tytuł sportowca roku otrzymali: Stanisława Walasiewicz, Irena Szewińska-Kirszenstein i Adam Małysz - po 4 razy.

Plebiscyt Przeglądu Sportowego jest drugim najstarszym tego typu konkuresem na świecie, po - organizowanym od 1925 - Svenska Dagbladets guldmedalj (plebiscycie na najlepszego sportowca roku w Szwecji).

[edytuj] Zwycięzcy Plebiscytu

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
1926 • 1927 • 1928 • 1929 • 1930 • 1931 • 1932 • 1933 • 1934 • 1935 • 1936 • 1937 • 1938 • 1948 • 1949 • 1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006 • 2007 • 2008