Raimundo Pereira
Data urodzenia 1956
P.o. prezydenta Gwinei Bissau
Okres urzędowania od 2 marca 2009
Przynależność polityczna Afrykańska Partia na rzecz Niepodległości Gwinei i Zielonego Przylądka (PAIGC)
Poprzednik João Bernardo Vieira
Przewodniczący Ludowego Zgromadzenia Narodowego
Okres urzędowania od 22 grudnia 2008
Poprzednik Francisco Benante

Raimundo Pereira (ur. 1956[1]), polityk Gwinei Bissau, przewodniczący Ludowego Zgromadzenia Narodowego od 22 grudnia 2008. Po zabójstwie prezydenta João Bernardo Vieiry, p.o. prezydenta Gwinei Bissau od 2 marca 2009.

[edytuj] Biografia

Raimundo Pereira z wykształcenia prawnik, ukończył studia w Portugalii. Jest członkiem oraz 2. wiceprzewodniczącym Afrykańskiej Partii na rzecz Niepodległości Gwinei i Zielonego Przylądka (PAIGC, Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo Verde)

W czasie swojej kariery politycznej zajmował stanowiska ministerialne w kilku gabinetach. Był ministrem sprawiedliwości i informacji, a także dyrektorem państwowego radia (RDN) oraz Telewizji Gwinei Bissau (TGB).

Po wyborach parlamentarnych, 6 grudnia 2008 Pereira został wybrany przez PAIGC kandydatem partii do stanowiska przewodniczącego parlamentu[2]. 22 grudnia 2008 został wybrany przewodniczącym Ludowego Zgromadzenia Narodowego Gwinei Bissau. W głosowaniu uzyskał poparcie 60 deputowanych wobec 37 głosów przeciwnych jego kandydaturze[3].

2 marca 2009 Raimundo Pereira na mocy konstytucji przejął obowiązki głowy państwa po zabójstwie prezydenta João Bernardo Vieiry. Prezydent zginął w wyniku ostrzału pałacu przez zbuntowanych żołnierzy. Rzecznik sił zbrojnych ogłosił jednak, że w kraju nie doszło do zamachu stanu, a wojsko respektuje porządek konstytucyjny, według którego funkcję tymczasowego szefa państwa, do czasu nowych wyborów prezydenckich, przejmuje przewodniczący parlamentu[4][5][6].

3 marca 2009 Pereira został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku szefa państwa i zobowiązał się do zorganizowania wyborów prezydenckich w ciągu przepisowych 60 dni. Zaapelował również do społeczności międzynarodowej o pomoc w celu stabilizacji kraju[7][8].

Przypisy