| Silvio Berlusconi | |
 |
|
| Data urodzenia | 29 września 1936 |
| Premier Włoch | |
| Okres urzędowania | od 10 maja 1994 do 17 stycznia 1995 |
| Poprzednik | Carlo Azeglio Ciampi |
| Następca | Lamberto Dini |
| Premier Włoch | |
| Okres urzędowania | od 11 czerwca 2001 do 16 maja 2006 |
| Poprzednik | Giuliano Amato |
| Następca | Romano Prodi |
| Premier Włoch | |
| Okres urzędowania | od 8 maja 2008 |
| Poprzednik | Romano Prodi |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Silvio Berlusconi (ur. 29 września 1936) – włoski polityk i lider partii Forza Italia, którą sam utworzył, aby wejść do polityki. Berlusconi jest właścicielem imperium medialnego we Włoszech. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9.4 mld USD, jest na 3 miejscu najbogatszą osobą we Włoszech, choć kwota określona w jego podatku jest dużo niższa. Jest też prezesem klubu piłkarskiego A.C. Milan (obecnie wiceprezesem klubu jest jego brat Paolo). Premier Włoch w latach 1994-1995, 2001-2006 i ponownie od 8 maja 2008 r.
Berlusconi stał się sławny w latach 80. XX wieku, kiedy utworzył prywatną sieć Finivest (teraz Mediaset), mającą znaczenie ogólnokrajowe. Obecnie jest również właścicielem grupy bankowej Mediolanum Banca Mediolanum, akcjonariuszem hipermarketów Standa oraz właścicielem krajowej sieci księgarni multimedialnych Mondadori.
Spis treści |
[edytuj] Kariera polityczna
Silvio Berlusconi został premierem w 1994 roku, lecz został dość szybko usunięty z tego stanowiska, po rozpadzie koalicji Ligi Północnej i centroprawicy, która potem przejęła władzę we Włoszech. W 1996, po nowych wyborach, ekskoalicja została zastąpiona przez centrolewicowy rząd, na którego czele stał Romano Prodi.
W 2001 roku Berlusconi znów został premierem wygrywając wybory jako lider centroprawicowej partii Casa delle Liberta (Dom Wolności), tworząc koalicję z Sojuszem Narodowym, Ligą Północną i kilkoma innymi mniejszymi partiami. W 2003 roku Casa delle Liberta wygrała wybory lokalne we Włoszech. Podał się do dymisji 20 kwietnia 2005 roku po tym, jak z koalicji wycofała się Centrowa Unia Chrześcijańskich Demokratów (UDC), jednak 22 kwietnia 2005 prezydent Carlo Ciampi ponownie powierzył mu kierowanie rządem. 11 kwietnia 2006 utracił stanowisko premiera, ponieważ wygrała centrolewica pod wodzą Romano Prodiego, Berlusconi jednak domagał się przeliczenia głosów. 22 kwietnia Berlusconi oficjalnie przyznał się do porażki i wycofał protest. Był najdłużej rządzącym premierem Włoch po II wojnie światowej. 2 maja podał swój rząd do dymisji. Po wyborach parlamentarnych w 2008 ponownie został premierem Włoch.
[edytuj] Rodzina i życie prywatne
Berlusconi urodził się w Mediolanie w rodzinie zaliczającej się do klasy średniej. Rodzicami Berlusconi'ego są Luigi (pracował w małym banku) i Rosella. Silvio ma dwoje młodszego rodzeństwa: Marię Antoniettę (ur. 1943) i Paolo (ur. 1949).
W 1965 r. Berlusconi poślubił Carlę Dall'Oglio. Para ma dwoje dzieci: Marię Elvirę, urodzoną w 1966, znaną jako Marinę i syna Piersilvio, urodzonego w 1968. Oprócz małżeństwa z Carlą i dzieci "z prawego łoża", Silvio miał również kochankę, aktorkę Veronicę Lario (napr. Miriam Bartolini, u. 1956) z którą doczekał się trojga dzieci: córek: Barbary (ur. 1984) i Eleonory (ur. 1986) oraz syna Luigi (ur. 1988). Berlusconi rozwiódł się z pierwszą żoną Carlą w 1985 r. i poślubił Veronicę Lario w dniu 15 grudnia 1990 roku.
[edytuj] Sukcesy
Berlusconi po raz trzeci sprawuje już funkcję premiera. Znany jest ze swej niechęci do socjalizmu; "Będę walczyć z komunistami, tak jak Churchill walczył z nazistami". Jest zwolennikiem liberalizmu gospodarczego. Jego rząd doprowadził do utworzenia armii zawodowej i obniżenia podatków.
Od 2001-2006 parlamentarna większość Berlusconiego przeprowadziła m.in. te reformy:
- Roboty publiczne; projekt "autostrady morza", superszybkie pociągi na linii Turyn-Mediolan-Florencja-Rzym-Neapol i Turyn-Werona-Wenecja; projekt MOSE - ratujący renesansową Wenecję, most między Sycylią a włoskim stałym lądem, metro w Rzymie, Parmie, Neapolu, Turynie i Mediolanie, modernizacja autostrad.
- Reforma prawa pracy; zw. "legge 30" lub "legge Biagi", (od prof. prawa pracy Biagiego, zamordowanego przez lewacką bojówkę) - ustawa promująca większą elastyczność; doprowadziła do zmniejszenia bezrobocia.
- prawo emerytalne (lipiec 2004) zwiększająca minimalny wiek emerytalny do 60 lat(tzw. "reforma Maroni'ego" zanim weszła w życie na pocz. 2008 została zmodyfikowana przez rząd lewicowy Prodiego - 58 lat.
- reforma szkolnictwa ("riforma Moratti").
- reforma zasad wydawania prawa jazdy, zmniejszyła ilość wypadków.
- wobec zatrzymanych szefów mafii co dwa lata należy potwierdzać ich przetrzymywanie w areszcie domowym.
- zniesienie podatku spadkowego i od darowizny, przywrócenie przez lewicowy rząd Prodiego, ale już o niższej wysokości.
- zniesienie przymusowej służby wojskowej.
- zakaz palenia w miejscach publicznych (od stycznia 2005 r.)
- dekret Urbaniego - kara 1,500 € za piractwo komputerowe, konfiskata instrumentów i materiału.
- prawo regulujące sztuczne zapłodnienie, z uznaniem praw człowieka wobec embrionu. (wywołała protesty lewicy i referendum w 2005 r.)
- reforma prawa wyborczego Ordynacja większościowa zastąpiona reprezentacją proporcjonalną, dającą dodatkowe mandaty zwycięskiej koalicji.
[edytuj] Krytyka i kontrowersje
Berlusconi jest oskarżany o korupcję. W najważniejszej z toczących się spraw, prokuratura zarzuca mu, że w 1985 r. przekupił komplet sędziowski, uniemożliwiając przejęcia przez konkurencję państwowej sieci supermarketów SME (pośrednik, który w imieniu Berlusconiego wręczył łapówki sędziom, został już skazany na 5 lat). Krytycy zarzucają mu także konflikt interesów: jest on bowiem właścicielem firmy Mediaset, kontrolującej trzy z siedmiu najważniejszych włoskich stacji telewizyjnych.
Podczas wyborów parlamentarnych w 2006 r. zwolenników Romano Prodiego i jego partii nazwał "fiutami" (wł. coglioni), twierdząc, że "ma za dużo zaufania do inteligencji Włochów, by uwierzyć, że znajdzie się wśród nich tylu "fiutów", głosujących wbrew własnym interesom". Kilka dni po tym na ulicach miast pojawiły się tysiące osób w koszulkach z napisem "jestem fiutem" (wł. sono un coglione), manifestując w ten sposób swoje poparcie dla Romano Prodiego. Lewica zaś ochrzciła Berlusconiego mianem "aligatora" (wł. il caimano), mając na myśli jego agresywny sposób prowadzenia kampanii, Berlusconiemu jednak spodobał się ten przydomek i wchodząc na mównicę podczas jednego ze zjazdów krzyknął: "panie i panowie, nadchodzi aligator !" (wł. Signore e signori, il caimano arriva).
[edytuj] Kariera muzyczna
29 września 2006 ukazała się płyta z balladami autorstwa Silvio Berlusconiego w wykonaniu Mariano Apicelli.
[edytuj] Kariera filmowa
[edytuj] producent
- 2002: Pinokio (Pinocchio)
- 1994: Milczenie Baranów (The Silence of the Hams)
- 1992: Micaela
- 1992: Due vite, un destino
- 1991: Śródziemnomorska sielanka (Mediterraneo)
- 1991: Volere volare
[edytuj] producent wykonawczy
- 1992: Szalona rodzinka (Folks!)
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Poprzednik Carlo Azeglio Ciampi |
 |
Premier Włoch 1994-1995 |
|
Następca Lamberto Dini |
| Poprzednik Giuliano Amato |
|
Premier Włoch 2001-2006 |
|
Następca Romano Prodi |
| Poprzednik Romano Prodi |
|
Premier Włoch od 2008 |
|
Następca urzęduje |
| poprzednik: Rosario Lo Verde |
Prezes A.C. Milan w latach 1986 – 2004 |
następca: (vacat) |
| poprzednik: (vacat) |
Prezes A.C. Milan od roku 2006 |
następca: (urzęduje) |
|
||||||||||
|
||||||||||||||