Peter I Øy
Wyspa Piotra I
Flaga Wyspy Piotra I
Herb Wyspy Piotra I
Flaga Wyspy Piotra I Herb Wyspy Piotra I
Położenie Wyspy Piotra I
Język urzędowy norweski
Status terytorium terytorium zależne
Zależne od Norwegii
Głowa terytorium król Harald V
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

249,2 km²
0%
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

0
osób/km²
Jednostka monetarna korona norweska (NOK)
Rok utworzenia 1930

Wyspa Piotra I (norw. Peter I Øy, Peter 1.s øy) – antarktyczna wyspa pochodzenia wulkanicznego na Morzu Bellingshausena, położona około 400 km od wybrzeży Antarktydy Zachodniej. Współrzędne geograficzne: 68°51'S 90°35'W / -68.85, -90.583. Jej powierzchnia wynosi 249,2 km², natomiast długość 18 km. Wyspa, otoczona lodem szelfowym, jest górzysta i pokryta lodowcami. Jej wysokość dochodzi do 1753 m n.p.m.

Wyspa została odkryta w 1821 przez rosyjskiego żeglarza Fabiana Bellingshausena. Została nazwana na cześć cara Rosji Piotra I. Pierwszego lądowania na wyspie dokonał w 1929 Norweg Lars Christensen.

Do Wyspy Piotra I prawa rości sobie Norwegia.

[edytuj] Zobacz też